Dysgu’r Dyfodol

Darllena blog Tia i glywed pam mae hi eisiau gweithio fel athrawes!

Am amser hir, doeddwn i ddim yn hollol sicr o ba lwybr gyrfa roeddwn i eisiau ei ddilyn. Fel llawer o bobl ifanc, roeddwn i wastad yn teimlo o dan bwysau i wybod yr ateb, pan nad oedd un ateb clir. Yn aml, mae addysg yn cael ei bortreadu fel dewis os nad yw pethau eraill yn gweithio allan. Ond dros amser, sylweddolais fod addysgu yn broffesiwn pwrpasol sy’n gynnig llawer mwy na hynny.

Yn ystod fy amser yn yr ysgol, rydw i wedi bod yn ddigon ffodus i gael sawl athro sydd wedi dylanwadu arnaf mewn gwahanol ffyrdd. Mae pob un ohonynt wedi cyfrannu at fy natblygiad personol, boed hynny trwy eu cefnogaeth, eu hangerdd, neu’r ffordd roeddent yn herio fi i wneud fy ngorau. Fodd bynnag, roedd un athrawes yn anhygoel a wnaeth i mi sylweddoli mai addysgu oedd y llwybr gorau i mi.

Fy athrawes Gymraeg y llynedd oedd y person a wnaeth gadarnhau’r penderfyniad hwnnw. Roedd ganddi angerdd amlwg dros y pwnc, ond yn bwysicach fyth, roedd ganddi ofal gwirioneddol dros ei disgyblion. Roedd hi’n creu awyrgylch lle’r oedd pawb yn teimlo’n gyfforddus i leisio barn, i wneud camgymeriadau, ac i ddysgu ohonynt.

Trwy ei hagwedd gadarnhaol a’i chefnogaeth barhaus, fe wnaeth hi fy helpu i adeiladu hyder a gweld fy ngallu fy hun mewn ffordd newydd. Oherwydd hyn, dechreuais i feddwl am addysgu, nid fel rhywbeth roeddwn i’n gallu ei wneud, ond fel rhywbeth roeddwn i wir eisiau ei wneud.

I mi, dydy addysgu ddim jyst am drosglwyddo gwybodaeth na chwaith dilyn cwricwlwm. Mae’n ymwneud â meithrin hyder, ysbrydoli pobl ifanc, a’u helpu i weld eu potensial eu hunain. Mae athrawon yn chwarae rôl allweddol yn siapio dyfodol pobl ifanc, ac mae hynny’n gyfrifoldeb mawr, ond hefyd yn fraint.

Dyna pam rydw i eisiau fod yn athrawes uwchradd. Rwy’n gobeithio y gallaf fod yr un fath o athrawes i rywun arall un diwrnod. Rhywun sy’n ysbrydoli, cefnogi ac yn gwneud gwahaniaeth, yn union fel y gwnaeth fy athrawes, i mi.